Een groene, blauwe, rode of zwarte piste: aan de kleur van het pistebordje kun je zien hoe makkelijk of moeilijk een afdaling is. In de Alpen staat blauw doorgaans voor eenvoudig, rood voor gemiddeld en zwart voor moeilijk. Daarnaast kom je in sommige landen ook groene pistes tegen. Toch zegt een pistekleur niet alles. Niet overal worden pistes op dezelfde manier aangeduid en bovendien kunnen bepaalde factoren een afdaling een stuk lastiger maken. Tijd voor opheldering!
Tijdens het autorijden zijn we het gewend: borden lezen. Ook op de pistes kom je borden tegen: die de route aanduiden, waarschuwingen en borden met pistekleuren. De kleur van een skipiste geeft een indicatie van de moeilijkheidsgraad. Het hellingspercentage speelt daarbij een belangrijke rol. Hoe steiler het terrein, hoe moeilijker een piste wordt ingedeeld.
Toch bestaat er geen systeem dat overal precies hetzelfde wordt toegepast. Ook de breedte, het verloop en korte steile passages kunnen meetellen. Een blauwe piste in Oostenrijk hoeft daardoor niet hetzelfde aan te voelen als een blauwe piste in Frankrijk, Zwitserland of Italië. En dan hebben we het nog niet gehad over alle verschillende bordjes…
Groene pistes kom je niet overal tegen. Dit is de eenvoudigste pistekleur in landen die wel van deze categorie gebruikmaken. Groene pistes zijn meestal breed, vlak en overzichtelijk. Ideaal voor beginners en families. Een groene piste heeft een helling tussen de 6% en 25%. Een groene piste heeft niet overal een vast hellingspercentage. Het skigebied beoordeelt het totale karakter van de afdaling.
Groene pistes kom je vooral tegen in Zweden en Noorwegen. Onder andere in Trysil, Les Deux Alpes en Alpe d'Huez vind je veel groene pistes. In Noord-Amerika en Canada vind je ook groene pistes, maar hier is dan weer geen rood en geldt: groen = blauw, blauw = rood en zwart is zwart of diepzwart.
Eigenlijk kun je een blauwe piste grotendeels vergelijken met een groene piste. Beide pistekleuren hebben een maximaal hellingspercentage van 25%. Blauwe pistes zijn in de meeste Alpenlanden de makkelijkste officiële pistes. Ze zijn populair bij beginners, families en wintersporters waarbij het niet zo steil hoeft. Op brede blauwe pistes kunnen gevorderde skiërs bovendien fantastisch carven.
Niet iedere blauwe piste voelt hetzelfde. De ene is breed en vlak, terwijl de andere juist smaller is en korte steilere passages bevat. Ook slush, ijs en drukte kunnen een blauwe piste ineens een stuk lastiger maken.
Een rode piste is gemiddeld van niveau en vormt de stap tussen blauw en zwart. Je moet je snelheid goed kunnen controleren en ook op steilere stukken rustig bochten kunnen blijven maken. Deze afdalingen hebben een hellingspercentage van tussen de 25% en 40%.
Rode pistes kunnen sterk verschillen. De ene afdaling is breed en overzichtelijk, terwijl een andere smalle stukken, scherpe bochten of steile passages heeft. Ga pas voor een rode skipiste als je skitechniek dat toelaat.
In de Alpen en Scandinavië is een zwarte piste de moeilijkste pistekleur. Ze zijn geschikt voor ervaren wintersporters met een goede skitechniek. Zwarte pistes hebben een minimaal hellingspercentage van 40%, maar in de Alpen zijn er genoeg steilere varianten te vinden. Bijvoorbeeld de Black Ibex op de Kaunertaler Gletscher (87,85%) of Le Mur Suisse in Les Portes du Soleil (76%).
Een zwarte piste hoeft overigens niet over de volledige lengte zo steil te zijn. Soms is er maar een klein gedeelte steiler dan 40% en kun je daarna zelfs passages van minder dan 40% verwachten. In de VS en Canada duiden ze zwarte pistes aan als zwart en extreem zwart, ook wel Black Diamond of zelfs Double Black Diamond. Die laatste categorie is alleen weggelegd voor de vergevorderde wintersporter.
Wil jij op de hoogte blijven van het laatste nieuws op het gebied van wintersport, handige tips én de beste aanbiedingen ontvangen? Schrijf je dan nu in voor de nieuwsbrief!
Blauw, rood en zwart zijn de bekendste pistekleuren in de Alpen. Toch gebruikt niet ieder wintersportland precies hetzelfde systeem.
In Oostenrijk, Duitsland en Zwitserland worden pistes meestal aangeduid met blauw, rood en zwart. Blauw is eenvoudig, rood gemiddeld en zwart moeilijk. De precieze beoordeling en markering kunnen per land en skigebied verschillen.
Frankrijk gebruikt in meerdere skigebieden vier pistekleuren: groen, blauw, rood en zwart. Groen is de eenvoudigste categorie, gevolgd door blauw, rood en zwart. Een Franse groene piste is bedoeld voor echte beginners. Blauw is de volgende stap en kan soms duidelijk lastiger zijn dan de kleur doet vermoeden.
In Noorwegen en Zweden worden vaak eveneens groen, blauw, rood en zwart gebruikt. De precieze indeling verschilt per land en skigebied.
In Noord-Amerika worden kleuren gecombineerd met symbolen:
Deze aanduidingen zijn bedoeld om pistes binnen hetzelfde skigebied te vergelijken. Een blauwe afdaling in het ene resort kan daardoor moeilijker zijn of aanvoelen dan een blauwe piste in een ander gebied.
Bij de beschrijvingen van hoe steil een piste is, hebben we de helling uitgedrukt met een hellingspercentage. Let op, dat getal is niet hetzelfde als de hellingsgraad. Een hellingspercentage geeft aan hoeveel meter een piste daalt over een horizontale afstand van 100 meter. Bij een helling van 40% bedraagt het hoogteverschil dus 40 meter over een horizontale afstand van 100 meter. Enkele voorbeelden:
Een piste met een hellingspercentage van 100% loopt dus niet loodrecht naar beneden.
Pistebordjes geven niet alleen de moeilijkheidsgraad aan. Ze laten ook zien welke route je volgt en waar de gemarkeerde piste loopt. Op de bordjes staat meestal een kleur, nummer en/of naam. Bij kruisingen en splitsingen geven pijlen de richting van andere pistes en liften aan. Vooral in grote skigebieden is het verstandig om regelmatig te controleren of je nog op de juiste route zit.
De vorm en plaatsing van de markeringen verschillen per land. In Frankrijk staan bijvoorbeeld vaak genummerde palen langs de piste. Soms is het pistebord rond, soms vierkant. Blijf tijdens het skiën aktijd tussen de officiële markeringen. Buiten de gemarkeerde piste begint vrij terrein, waar andere risico’s en veiligheidsregels gelden.
Op pistekaarten staan naast gewone skipistes soms ook skiroutes. Vaak rood, oranje of geel gestippeld of helemaal geel van kleur. Skiroutes zijn gemarkeerd en beveiligd, maar vaak niet geprepareerd. Je kunt er diepe sneeuw, buckels en sterk wisselende omstandigheden tegenkomen.
Beginners kunnen hier het beste ver bij uit de buurt blijven, maar voor gevorderde skiërs is het een leuke afwisseling en bovendien mooie stap naar het off-piste skiën. Skiroutes worden in tegenstelling tot pistes (meestal) niet onderverdeeld in niveaus.
In Oostenrijk worden skiroutes vaak aangeduid met ruitvormige markeringen. In Zwitserland worden niet-geprepareerde afdalingen meestal met geel aangegeven. Is een skiroute geopend, dan is het gemarkeerde traject gecontroleerd op lawinegevaar. Dat geldt niet automatisch voor het terrein daarnaast. Blijf daarom op de route neem een gesloten skiroute nooit. Een lawine-uitrusting en kennis van off-piste skiën zijn wel aan te raden.
Zodra je een gemarkeerde piste of skiroute verlaat, begeef je je in vrij terrein. Dit gebied wordt niet geprepareerd, gecontroleerd of tegen lawinegevaar beveiligd. Zelfs wanneer je maar enkele meters naast een geopende piste skiet, kun je al in onbeveiligd terrein terechtkomen. Daar kunnen lawines, rotsen, beekjes en andere gevaren aanwezig zijn.
Off-piste skiën vraagt kennis van het terrein, het lawinebericht en de sneeuwcondities. Een lawinepieper, schep en sonde horen bij de standaarduitrusting, maar je moet er ook mee kunnen werken. Wil je off-piste skiën? Ga altijd met een ervaren berggids op pad.
De pistekleur en steilte van de helling blijven hetzelfde, maar tijdens de skidag kunnen de omstandigheden veranderen. Een brede blauwe piste kan ’s ochtends met zachte sneeuw heerlijk eenvoudig zijn en later op de dag door ijs of grote hopen sneeuw behoorlijk lastig worden. Onder meer deze factoren hebben invloed:
Kijk daarom niet alleen naar de kleur. Houd ook rekening met het weer, de sneeuwcondities en je eigen niveau van dat moment.
Ontmoet Mike, hoofdredacteur en mede-eigenaar van Snowplaza. Als ervaren wintersportexpert en ex-skileraar deelt hij zijn unieke kennis over skigebieden, techniek en materiaal.
