Als er één berg is die je als wintersporter ooit in je leven wilt zien, dan is het de Matterhorn wel. Je weet wel, die iconische piramidevorm van de Toblerone. Alleen al daarom staat Zermatt bij veel skiërs op de bucketlist. Het dorp ademt allure, historie en internationale klasse. Geen bestemming voor “even snel een weekendje”, maar wel zo’n plek waar je ooit geweest wilt zijn. Wij gingen twee dagen. En die waren allesbehalve doorsnee.
Zermatt ligt helemaal achterin een dal in het Zwitserse Wallis, bijna tegen de Italiaanse grens aan. Het dorp is autovrij, dus je parkeert in Täsch en stapt daar over op de shuttletrein die je in ongeveer 12 minuten het dorp in brengt. Dat binnenrollen voelt meteen speciaal: houten chalets, besneeuwde daken en een decor dat steeds indrukwekkender wordt.
Het skigebied Matterhorn Ski Paradise telt zo’n 360 kilometer piste en reikt tot 3883 meter hoogte bij de Matterhorn Glacier Paradise. Daarmee is het het hoogste skigebied van Europa dat met liften bereikbaar is. Je kunt hier zelfs de grens over skiën naar Italië (Cervinia). Hoogalpien, groots en internationaal. En altijd met die ene berg als decor, tenminste, als hij besluit zich te laten zien.
Ik had al eens gehoord dat de Matterhorn een beetje toeristenschuw kan zijn. En ja hoor. Bij aankomst: bewolking, lichte sneeuw, nul zicht op dé berg. We worden met een elektrisch hotelbusje opgehaald bij het station (alles hier rijdt elektrisch) en installeren ons in de kamer. Zermatt bruist met bars, luxe boetieks, restaurants, en mensen uit alle hoeken van de wereld, maar vanavond blijven we lekker in het hotel. Soms is simpel precies goed. Later die avond sneeuwt het harder en wandel ik toch nog even door het dorp. Lampjes, verse sneeuw, houten chalets. Ook zonder zicht op de Matterhorn voelt dit magisch.
De volgende ochtend sneeuwt het nog steeds. En niet zachtjes ook. Ik zeg altijd: “doe mij maar zon of sneeuw, liever niets ertussenin.” Maar eerlijk is eerlijk: in Zermatt wil je die berg natuurlijk wél zien. We pakken de Sunnegga-trein omhoog, maar veel liften blijken gesloten vanwege storm. Windvlagen, verse sneeuw en beperkt zicht... Toch heeft het iets. De pistes voelen bijna als een goede off-pistedag. We hebben geluk: de gondel naar Rothorn gaat open en ineens klaart het even op.
Op 3103 meter hoogte staan we met een grijns van oor tot oor. Wat. Is. Dit. Mooi. De afdaling? Absurd lekker. Zeker 20 centimeter verse poeder en nauwelijks andere skiërs. Even later sluit de lift weer, maar dit moment maakt de hele dag.
Lunchen doen we bij Adler Hitta, en dat blijkt een topkeuze. Ik eet hier zonder twijfel de beste rösti ooit. Perfect gebakken aardappels en dat knapperige kaaskorstje in het pannetje… Ik proef het nog als ik eraan denk. Na nog een paar herhalingen van dezelfde afdalingen (meer keuze hebben we vandaag niet 😉), sluiten we af bij Cervo. Livemuziek, sneeuwvlokken, Glühwein in de hand. Geen Matterhorn te zien, maar wel een perfecte skidag.
Dag twee begint onverwacht helder. Ik trek snel mijn joggingpak aan en loop naar de Kirchbrücke, dé plek voor hét uitzicht op de berg in het dorp. Het is 07.18 uur en al druk. Tientallen mensen staan naar de berg te kijken. En daar is hij. De Matterhorn. 53 foto’s later zit ik met een grote glimlach aan het ontbijt. Gezien de weersvoorspelling had ik er weinig hoop op, maar hij was er. Kort daarna trekken de wolken weer dicht en begint de volgende sneeuwstorm.
Vandaag willen we richting het Glacier Paradise. Door het weer komen we niet verder dan Trockener Steg (2939 meter). Het zicht is minimaal. We zien letterlijk niets, maar de sneeuw voelt fantastisch. De storm is pittig, maar klagen doen we niet. Je bent tenslotte niet elke week in Zermatt. We pakken nog Riffelberg mee, ook zonder uitzicht. Soms gaat het gewoon om het idee dat je er bent geweest.
Na een lunch bij Derby (aanrader!) stappen we in de Gornergratbahn, de hoogste openluchtspoorlijn van Europa, naar 3089 meter. Op heldere dagen heb je hier een magistraal uitzicht op de Matterhorn. Wij hopen op een wonder. Dat blijft uit.
Naast skiën kun je in Zermatt ook geweldig winterwandelen, dus in de trein terug vanaf Gornergrat besluiten we dat te gaan doen. Er ligt hier een winterwandelnetwerk van maar liefst 40 km. Vanaf Riffelberg pakken we de gondel naar beneden richting Furi, waarvandaan we teruglopen naar het dorp. Later maken we een winterwandeling van Furi terug naar het dorp (ongeveer 5 km bergafwaarts). Een sprookjeslandschap van houten chalets en besneeuwde bossen. En alsof het zo moet zijn, laat de Matterhorn zich aan het einde nóg één keer kort zien. Twee keer vijf minuten. Meer kregen we niet. Maar het was genoeg. Naja, voor nu dan…
Zermatt voelt als een bijzondere mix van traditioneel en mondain. Traditionele houten chalets met donkere balkons en bloembakken staan hier gewoon naast moderne gebouwen. Smalle straatjes en overal dat typische Walliser hout dat het dorp warmte geeft, zelfs als het vriest. Tegelijkertijd hangt er een internationale, bijna kosmopolitische sfeer. Je hoort hier net zo makkelijk Engels, Frans of Italiaans als Zwitserduits. Overdag lopen skiërs in technische outfits door het centrum, ’s avonds maken winterjassen plaats voor stijlvolle diners. Het is chic, maar ook sportief. En ondanks de wereldse uitstraling blijft het dorp verrassend knus. Misschien juist omdat alles autovrij is en je overal gewoon lopend komt. Zermatt voelt niet als een wintersportplaats. Het voelt als een bestemming.
Onze laatste avond eten we bij MANUD, een hip Aziatisch shared dining restaurant. We zitten na te genieten van twee intense dagen. Zermatt is bijzonder. Groots. Internationaal. Niet alledaags. Het is zo’n bestemming die je niet elk jaar doet (althans onze portemonnee laat dat niet toe), maar wél eentje die je bijblijft. En ja, we moeten terug. Want eerlijk? We hebben eigenlijk geen idee hoe het skigebied eruitziet bij strakblauwe lucht. 😉
Al bijna 18 jaar maakt voormalig skilerares Miranda content voor Snowplaza. Ze leeft voor de wintersport en alles wat erbij hoort. Inmiddels is dan ook meer in de Alpen dan op kantoor. Via haar blogs en social media deelt ze haar ervaringen.
