Tijdens onze roadtrip door Oostenrijk afgelopen winter gingen we op zoek naar geheimtips. Dan zou je denken dat een van de grootste en populairste skidalen van het land, het Zillertal, misschien niet helemaal in dat rijtje past. Maar juist in zo’n groot dal ontdek je verrassend veel plekken en ervaringen die je misschien nog niet kent. Zo zaten wij met een glas prosecco in een VIP-gondel en gingen we freeriden met een gids op zoek naar verse lijnen. Het Zillertal wist ons in ieder geval nog volop te verrassen.
Het Zillertal is zo’n bestemming waar alles klopt. Dit bekende skidal ligt in hartje Tirol en is vanuit Nederland goed bereikbaar. Met de auto rijd je in zo’n 9 tot 10 uur (circa 900 km vanaf Utrecht) via Duitsland richting het dal, waarna je steeds dieper de bergen in rijdt. Met maar liefst 546 kilometer aan pistes, verdeeld over vier grote skigebieden, is het een van de grootste skidalen van Oostenrijk, en dankzij de hoogte – meer dan 80% van de pistes ligt boven de 1700 meter – ski je hier vaak tot ver in april. Het hoogste punt ligt op 3250 meter en op de Hintertuxer Gletscher kun je hier zelfs bijna het hele jaar door skiën.
Maar het Zillertal is meer dan alleen pistes. Verspreid over de skigebieden liggen zo’n 80 berghutten waar je kunt neerploffen voor een lunch of drankje. Daarnaast zijn er 460 kilometer winterwandelroutes, 113 kilometer langlaufloipes en maar liefst 48 kilometer aan rodelbanen, waarvan een groot deel ’s avonds verlicht is.
Het Zillertal kent verschillende dorpen, elk met een eigen karakter. Zo is Mayrhofen levendig en populair bij een jonger publiek, Hintertux perfect als je dicht bij de gletsjer wilt zitten en Zell am Ziller een fijne allround uitvalsbasis. Wij kiezen voor Fügen, aan het begin van het dal: gezellig, overzichtelijk en een ideaal startpunt voor de komende dagen.
Onze eerste skidag begint in Kaltenbach, waar we al vroeg de gondel instappen. En niet zomaar één: we gaan omhoog in de VIP-gondel. Ingericht door BMW, met een glaasje prosecco in de hand zweven we rustig naar boven. Beter kun je je skidag eigenlijk niet beginnen.
Met 114 kilometer aan pistes kun je in Hochfügen-Hochzillertal-Spieljoch heerlijk tochten skiën. Via brede, glooiende pistes trekken we het gebied door, met onderweg continu uitzicht op de omliggende bergen. In het Zillertal vind je zo’n 80 berghutten, maar juist hier liggen er twee die er echt uitspringen. Onze eerste stop is de Kristallhütte, een stijlvolle plek die meerdere keren is uitgeroepen tot beste berghut ter wereld. Na een koffie bij de haard klikken we weer in de ski’s en zetten koers richting de Wedelhütte, opnieuw via fijne, veelal rode pistes. Ook hier klopt alles: uitzicht, sfeer en eten. Van Käsespätzle tot schnitzel en een gedeelde Kaiserschmarrn — het smaakt hier net even beter. Dat je daarna eigenlijk niet meer wilt skiën, snap je. Maar… dat doen we dus toch.
In de middag staat freeriden op het programma. We skiën door naar Hochfügen, een échte hotspot voor off-piste liefhebbers. Ik was hier al vaker geweest, maar wist eerlijk gezegd niet dat het zó goed was. Het heeft al een tijdje niet gesneeuwd, dus ik ben benieuwd of we überhaupt nog verse lijnen gaan vinden. De beste en veiligste manier om te freeriden is natuurlijk met een gids. Wij gaan op pad met Kevin, een superfitte Duitser die hier al jaren woont en elke meter van de berg kent. Zelf ben ik altijd een beetje een ‘chicken’ buiten de piste — niet te steil graag en liever geen bomen — maar Kevin stelt me gerust: dit komt goed.
Na een korte check van het lawinemateriaal (pieper, schep en sonde) gaan we op pad. We nemen de lift omhoog, passeren het waarschuwingsbord voor lawinegevaar en traverseren de berg in. Daarna nog een klein stukje omhoog lopen - en ja, die Kaiserschmarrn voelen we even - en dan is het tijd voor de eerste bochten. En wát voor bochten. De sneeuw voelt hier nog ongelofelijk goed, zelfs dagen na de laatste sneeuwval. Dit is precies waarom je met een gids op pad wilt: je komt op plekken waar je zelf nooit zou komen.
Tip: wil je dit gevoel nog intenser ervaren, kijk dan eens naar de First Line in Hochfügen. Vroeg in de ochtend trek je als eerste je sporen in de verse sneeuw — nog voordat het skigebied opent. Beter wordt het eigenlijk niet.
De volgende dag pakken we de gondel vanuit Fügen naar het skigebied Spieljoch. Dit familievriendelijke gebied telt zo’n 20 kilometer aan pistes en is heerlijk overzichtelijk. Ik houd van dit soort gebieden: veel ruimte op de piste, minder druk bij de liften en altijd een paar afdalingen die je met plezier nog een keer doet. Hier zijn dat zonder twijfel de twee dalafdalingen: eentje terug naar het dorp en eentje richting Geols, beide lekker lang en mooi afwisselend.
Vanaf Geols kun je eenvoudig de bus pakken naar Hochfügen. Toevallig komt ‘ie net aan als wij beneden staan, dus we springen er meteen in. Nog geen twintig minuten later klikken we alweer in de ski’s. Het weer is vandaag wat grijzer, maar de pistes liggen er fantastisch bij. We lunchen bij de Holzalm, zo’n berghut zoals je ‘m hoopt te vinden: sfeervol, vriendelijk en gewoon goed eten. Daarna pakken we de bus terug en sluiten we de dag af met de 7 kilometer lange dalafdaling naar Fügen. De benen zijn leeg, maar wat een heerlijke dag.
Het was voor mij zeker niet de eerste keer in het Zillertal, maar ook deze trip verrast weer. Het freeriden was een echte eye-opener, maar ook de ‘gewone’ pistes, de mooie tochten en de vele fijne berghutten maken dit dal bijzonder. Het is niet voor niets zo populair en toch blijft er genoeg te ontdekken. Zo’n plek waar je met gemak nog een keer voor terugkomt.
Je denkt dat je het Zillertal kent… tot je er weer bent.
Dit blog is geschreven in samenwerking met Austria Tourism.
