Voordringen in de rij, de beugel zonder waarschuwing naar beneden trekken of midden voor de lift blijven staan zodra je bent uitgestapt. Nergens hangt een bord met alle ongeschreven regels van de skilift, maar iedere wintersporter kent er waarschijnlijk wel een paar. Of heeft vooral een mening over hoe ánderen zich zouden moeten gedragen. Hoog tijd voor wat skiliftetiquette, uiteraard met een korreltje zout. Want laat ik meteen eerlijk zijn: zelf ben ik ook bepaald geen heilige.
Laten we maar meteen beginnen met een gevoelig onderwerp: voordringen.
Het hoort niet. Punt.
Alleen moet ik hier direct bekennen dat ik zelf regelmatig in een gaatje duik. Niet omdat ik vind dat ik eerder boven moet zijn dan de rest, maar omdat ik slecht tegen lege plekken kan als er achter ons een rij staat.
Staan drie mensen uitgebreid te overleggen terwijl er daarnaast een compleet leeg poortje is? Dan ben ik weg. Ik beschouw dat zelf graag als efficiënt gebruikmaken van de beschikbare liftcapaciteit. Een ander noemt het misschien voordringen.
Hoe heurt het eigenlijk? Tja…
Staat er een single line, gebruik die dan vooral. Daar is-ie voor. Maar ga vervolgens niet bij het poortje alsnog drie stoeltjes voorbij laten gaan omdat je tóch liever naast je vrienden wilt zitten. Je koos voor het singlebestaan. Voor de komende zeven minuten dan.
En nog een tip: maakt de wachtrij een bocht, dan is de binnenbocht vaak korter dan de buitenkant, maar de buitenbocht is stiekem vaak sneller. Doe met deze informatie wat je wilt.
Een drukke wachtrij betekent dat je dicht bij elkaar staat. Prima. Maar dat betekent niet dat je op de ski’s van degene voor je hoeft te staan.
Een keertje per ongeluk aantikken kan gebeuren. Maar voortdurend met je skistokken op mijn ski’s prikken of met je eigen ski’s over de achterkant heen schuiven? Niet nodig. En nog vervelender als je ski’s net nieuw zijn.
Geef snowboarders bovendien wat extra ruimte. Met één voet vast aan je board en de andere ernaast is zo’n wachtrij een stuk onhandiger dan op ski’s. Zeker als de rij een beetje afloopt en je voortdurend moet voorkomen dat je vanzelf tegen degene voor je aan glijdt.
Een beetje ruimte. Daar wordt iedereen gelukkiger van.
In de lift even op je telefoon kijken: helemaal prima. Maar sta je bij het poortje en schuift de rij door, stop dat ding dan even weg.
Niet eerst nog een WhatsAppbericht afmaken terwijl achter je twintig mensen staan te wachten. De groepsapp loopt niet weg. De lift wel.
Schuif na het poortje meteen naar de juiste plek voor het stoeltje en let even op wat er om je heen gebeurt. Het klinkt allemaal vrij logisch, maar verrassend genoeg gaat hier toch regelmatig iets mis.
Een zespersoons stoeltjeslift met z’n drieën nemen terwijl er een enorme rij staat omdat jullie per se samen willen zitten?
Nee.
Maak die lift gewoon vol. Het maakt echt niet uit als je één ritje niet naast je vrienden, partner of kinderen zit. Boven zie je elkaar weer.
Hetzelfde geldt voor gondels. Schuif door en maak plaats. Je helm, rugzak en natte handschoenen mogen best naast je liggen als er plek genoeg is. Wordt het druk, dan gaan ze op schoot. Je handschoenen hebben tenslotte geen skipas gekocht.
Dit is een persoonlijke favoriet.
Het stoeltje komt eraan, iedereen gaat zitten en vervolgens kijk je éérst even om je heen voordat je de beugel naar beneden trekt.
Niet terwijl iemand nog half gedraaid zit. Niet terwijl er nog een skistok tussen zit. En vooral niet met een noodgang naar beneden.
Het zal niet de eerste keer zijn dat ik dat kreng op mijn knie krijg. En voor wie het nog nooit heeft meegemaakt: dat doet dus gewoon zeer.
Iedereen zit? Hoofden naar achteren? Knieën veilig?
Huppakee. Beugel dicht.
Een rugzak doe je in de stoeltjeslift bij voorkeur af en houd je voor je. Niet alleen zit dat prettiger, je voorkomt ook dat je door een dikke rugzak half voor op het stoeltje zit of ergens achter blijft haken.
En staan er voetensteunen aan de beugel, gebruik ze dan vooral.
Wat ik persoonlijk behoorlijk irritant vind, zijn mensen die hun ski’s laten bungelen en vervolgens uitgebreid met hun benen gaan bewegen. Voor je het weet zit het hele stoeltje mee te deinen.
Het is een stoeltjeslift. Geen schommelschip.
Roken in een stoeltjeslift of gondel? Wat mij betreft echt not done. Je zit met andere mensen in een kleine ruimte en die kunnen nergens heen.
Een praatje maken vind ik daarentegen juist gezellig. Ik vind het leuk dat je in een skilift soms spontaan met wildvreemden aan de praat raakt. Maar lees de situatie een beetje. Niet iedereen zit te wachten op je complete levensverhaal tijdens een liftritje van zes minuten.
Hetzelfde geldt voor keihard praten, muziek afspelen of filmpjes kijken zonder oortjes.
En eten in een gondel? Een mueslireep of boterham lijkt me geen probleem. Maar een complete lunch met sterk ruikende kaas uitpakken in een volle gondel om 09.12 uur is misschien wat ambitieus. Niet iedereen is dan al toe aan jouw Bergkäse.
Sneeuwstorm, harde wind, min vijftien? Trek die weerkap vooral naar beneden.
Maar op een mooie zonnige dag zit ik persoonlijk liever lekker in de buitenlucht. Zelfs als het een beetje waait.
Wil je de kap toch sluiten, vraag het dan gewoon even aan de rest.
“Kap dicht?”
Twee woorden. Probleem opgelost.
Hetzelfde geldt trouwens voor het raampje in een gondel. Zelf zet ik dat graag open. Frisse berglucht is heerlijk en soms heeft een medepassagier nog een lichte herinnering aan de après-ski van gisteren om zich heen hangen of heeft die ochtend nog niet ontbeten en z’n tanden gepoetst. Maar niet iedereen zit bij min tien op dezelfde frisse bries te wachten.
We naderen het bergstation. In de verte verschijnt het bordje dat straks de beugel omhoog mag.
Dat betekent niet dat hij nú al omhoog moet.
Wacht gewoon tot het daarvoor bedoelde punt. Ski’s van de voetensteun, kijk even of iedereen klaar is en dan kan de beugel omhoog.
Zodra dat gebeurt, hoeven je ski’s trouwens ook niet onmiddellijk links, rechts en diagonaal door die van je buren heen. We moeten straks allemaal ongeveer dezelfde kant op.
Misschien wel een van de belangrijkste ongeschreven regels.
Je stapt uit en glijdt door.
Niet twee meter na het uitstappunt stilstaan omdat je vrienden in het volgende stoeltje zitten. Niet midden voor de uitgang uitgebreid je handschoenen goed doen. En dit is ook niet de plek om met zes mensen te bespreken welke piste jullie gaan nemen.
Iedere paar seconden komt er namelijk een nieuw stoeltje met mensen achter je aan.
Glijd een stukje verder, zoek een rustige plek en wacht daar op je matties.
Snowboarders mogen ook hier best wat extra ruimte krijgen. Uit een stoeltjeslift komen met een snowboard aan één voet is simpelweg iets anders dan op twee ski’s rechtdoor glijden.
De sleeplift verdient eigenlijk een eigen hoofdstuk in de wintersportetiquette.
Vooral omdat daar één belangrijke regel geldt: val je eruit, wegwezen.
Niet midden in het spoor blijven zitten om uitgebreid te analyseren wat er zojuist misging. Achter je komt namelijk de volgende sleeplift inclusief wintersporter alweer aan.
Probeer zo snel mogelijk uit het spoor te komen en verwerk de vernedering daarna rustig aan de zijkant.
En ook hier: een beetje begrip voor snowboarders kan geen kwaad. Voor veel skiërs is een sleeplift vooral vasthouden en omhooggaan. Met een snowboard kan het net even wat meer kunst- en vliegwerk zijn.
Bij een gondel gelden grotendeels dezelfde regels. Doorlopen, ruimte geven en de cabine vullen als het druk is.
Maar kunnen we daarnaast met z’n allen afspreken dat skistokken verticaal blijven?
Sommige mensen lopen vlak voor het instappen met twee stokken horizontaal door een mensenmassa alsof ze de gondel eigenhandig moeten verdedigen. Voor je het weet heeft iemand een skistok in zijn oog.
Bij het uitstappen hetzelfde verhaal. Degene die het dichtst bij de deur zit, gaat eruit, pakt zijn ski’s en loopt door. Daarna volgt de rest. Geen uitgebreide reorganisatie van je complete wintersportuitrusting pal voor de gondeldeur.
Eigenlijk zijn de ongeschreven regels van de skilift heel eenvoudig. Geef elkaar een beetje ruimte, vul lege plekken op, houd rekening met de mensen om je heen en zorg dat je niemand hindert bij het in- en uitstappen.
En nee, ik houd me zelf heus niet altijd voorbeeldig aan alle skiliftetiquette. Zie ik een leeg poortje terwijl de rest staat te dromen, dan is de kans groot dat ik erin duik.
Voordringen?
Ik noem het nog steeds liever efficiënt opvullen.
Maar van andermans ski’s blijf je af. Daar trek ik de grens.
Al bijna 18 jaar maakt voormalig skilerares Miranda content voor Snowplaza. Ze leeft voor de wintersport en alles wat erbij hoort. Inmiddels is dan ook meer in de Alpen dan op kantoor. Via haar blogs en social media deelt ze haar ervaringen.
