Een dampende kom goulashsoep, Kaiserschmarrn in het midden van de tafel en skischoenen die eindelijk even niet in beweging hoeven. De lunch in een berghut hoort voor mij net zo goed bij een skidag als de pistes zelf. Alleen ben je meestal niet de enige die rond lunchtijd trek krijgt. Zeker op drukke dagen kan het zoeken naar een vrije tafel zomaar een grotere uitdaging worden dan de zwarte piste van die ochtend. Tijd voor deel twee van ‘Hoe heurt het eigenlijk?’: wat zijn de ongeschreven regels in de berghut?
Daar kan ik kort over zijn: liever niet. Met z’n tweeën een tafel voor acht bezet houden omdat de rest van de groep ‘nog één afdaling doet’, vind ik een tikkeltje asociaal. Zeker als andere wintersporters ondertussen met hun bord in hun handen naar een vrije plek zoeken.
Zelf probeer ik de drukte sowieso een beetje te ontwijken. Vroeg lunchen of juist wat later werkt vaak prima. Bovendien heeft lunchen om 11.30 uur op wintersport iets volkomen normaals. Thuis zou ik er niet aan denken, maar na een paar uur skiën kan ik zonder problemen aan de Kaiserschmarrn. Of op tijd een Apfelstrudel en dan om 14.00 uur lekker neerploffen voor de lunch.
Absoluut. Zeker in Oostenrijk is het heel normaal om een grote tafel met andere wintersporters te delen. Zijn er nog twee plekken vrij? Gewoon even vragen of je erbij mag zitten.
Ik heb er zelf totaal geen moeite mee als anderen bij mij aanschuiven. Sterker nog: ik vind het een beetje gek om met twee personen een tafel voor zes te claimen terwijl de hut vol zit. Je hoeft vervolgens trouwens ook echt geen uitgebreid gesprek met je nieuwe tafelgenoten te voeren. Aanschuiven betekent niet automatisch dat je voor de rest van de middag vrienden moet worden.
Nee. Dit vind ik wel een belangrijk verschil met het reserveren van een tafel. Als je gewoon iets hebt besteld en lekker zit, mag je wat mij betreft zo lang blijven zitten als je wilt. Je hoeft je laatste hap niet snel naar binnen te werken omdat er drie mensen naast je staan te wachten.
Wil je na de lunch nog een koffie? Bestel lekker een koffie. Daarna nóg eentje? Ook prima. Een berghut is onderdeel van je skidag en niet alleen een plek waar zo veel mogelijk mensen in zo kort mogelijke tijd gevoerd moeten worden.
Een stoel is voor een persoon. Niet voor je helm. En ook niet voor je rugzak, handschoenen, skibril en alles wat je verder tijdens een skidag met je meesleept.
Als de hut halfleeg is, zal niemand er wakker van liggen. Maar als mensen naar een zitplaats zoeken, haal je je spullen natuurlijk weg. Gelukkig zie je bij steeds meer pisterestaurants handige rekken en andere oplossingen waar je je helm kwijt kunt.
En je skischoenen? Die blijven gewoon op de grond. Niet op de bank en niet op de stoel tegenover je.
Misschien ben ik hier streng in, maar je eigen lunch uit je rugzak halen en die vervolgens aan een tafel van een berghut opeten vind ik echt not done.
Wil je tijdens het skiën je eigen boterhammen meenemen? Helemaal prima. Zoek een bankje, een picknickplek of een andere fijne plek in de zon en eet ze daar op. Ga je aan een tafel van een pisterestaurant zitten, dan bestel je iets.
Alleen even naar het toilet is natuurlijk een ander verhaal. Ik denk dat bijna iedere wintersporter tijdens een skidag weleens ergens een berghut binnenloopt om naar de wc te gaan zonder eerst iets te bestellen. Maar besluit je daarna ook even lekker te gaan zitten, dan hoort daar wat mij betreft wel een bestelling bij.
Hier wordt het alweer iets ingewikkelder. Als je met vier personen bent en één iemand zoekt alvast een tafel terwijl de anderen eten gaan halen, lijkt me daar weinig mis mee.
Een jas of handschoen op een tafel voor acht leggen en vervolgens twintig minuten verdwijnen, vind ik iets anders. Een kledingstuk heeft wat mij betreft ongeveer evenveel recht op een eigen tafel als een helm op een eigen stoel: niet zoveel.
In een berghut verzamelt zich binnen vijf minuten een indrukwekkende hoeveelheid wintersportspullen. Helm af, handschoenen uit, bril erbij, jas open, telefoon op tafel en misschien nog een rugzak ergens tussendoor.
Prima, maar probeer niet de halve tafel en drie stoelen in beslag te nemen. Zeker niet als het druk is. En natte spullen over verschillende banken en stoelen verspreiden om ze te laten drogen terwijl anderen willen zitten, is ook niet helemaal de bedoeling.
Een berghut mag gezellig zijn. Graag zelfs. Gesprekken, gelach en muziek horen erbij. Maar dat betekent niet dat de hele hut hoeft mee te luisteren naar het filmpje dat jij op je telefoon bekijkt.
Reels, YouTube, videobellen of wat dan ook: zet het geluid uit of gebruik oortjes. Dat geldt trouwens net zo goed in een gondel, maar daar hadden we het de vorige keer al over.
Dit is er eentje waar ik me wél aan kan ergeren. Een grote groep die na de lunch vijftien afzonderlijke rekeningen wil en vervolgens persoon voor persoon gaat uitzoeken wie welke cola, soep, schnitzel en koffie heeft gehad.
Zeker als het druk is: regel het gewoon een beetje praktisch. Laat één of een paar mensen betalen en verreken het daarna onderling. Daar bestaan tegenwoordig genoeg handige manieren voor. De rest van de hut hoeft niet te wachten tot jullie gezamenlijke boekhouding eindelijk klopt.
De berghut-etiquette begint eigenlijk al voordat je binnen bent. Ski’s en stokken zet je in het rek en niet midden voor de ingang. Ook het eind van de piste is geen parkeerplaats voor ski's. En leg je ski’s ook niet zo neer dat je in je eentje ongeveer het halve rek blokkeert.
Hetzelfde geldt wanneer je weer vertrekt. Eerst je spullen pakken, daarna ergens gaan staan wachten op de rest. De ingang van een druk pisterestaurant is niet de handigste plek voor een groepsvergadering over de volgende afdaling.
Eigenlijk komen bijna alle ongeschreven regels in een berghut op hetzelfde neer: besef dat je er niet alleen bent. Houd geen halve hut bezet voor mensen die er nog niet zijn, geef iemand anders een vrije stoel en laat je spullen niet overal slingeren.
Maar zit je eenmaal lekker met iets te eten of drinken voor je? Blijf dan vooral zitten en geniet ervan. Wat mij betreft hoef je echt niet na twintig minuten weer op je ski’s te staan omdat iemand anders ook graag een tafeltje wil.
Wil je twee uur lang van het uitzicht genieten met een koffie? Prima.
Maar als je helm ondertussen een eigen stoel heeft terwijl ik met mijn bord Kaiserschmarrn naar een zitplaats zoek, wordt het een ander verhaal. ;-)
Al bijna 18 jaar maakt voormalig skilerares Miranda content voor Snowplaza. Ze leeft voor de wintersport en alles wat erbij hoort. Inmiddels is dan ook meer in de Alpen dan op kantoor. Via haar blogs en social media deelt ze haar ervaringen.
