Je staat 's ochtends bovenaan de eerste lift. Iedereen heeft z'n ski's ondergeklikt, de piste ligt er heerlijk bij en je hebt zin om te gaan. Maar niemand beweegt. In plaats daarvan kijken alle hoofden dezelfde kant op. Naar jou.
'Nou, waar gaan we heen?'
Gefeliciteerd. Je bent zojuist benoemd tot pistekaartdirecteur. Zonder sollicitatiegesprek, zonder salaris en vooral zonder dat je er zelf om hebt gevraagd.
In iedere wintersportgroep is er wel iemand die bepaalt welke kant er geskied wordt. Soms omdat diegene het skigebied goed kent, soms omdat hij toevallig vooraan stond toen de lift openging. En soms omdat iedereen vindt dat jij het wel moet weten.
Dat laatste overkomt mij nog weleens.
'Jij doet toch iets met skiën?'
Ja, dat klopt. En ik heb ook best veel geskied. Maar dat betekent niet dat ik van ieder skigebied de complete pistekaart uit mijn hoofd ken. Of dat ik de hele dag verantwoordelijk wil zijn voor de route.
Sterker nog, soms vind ik het heerlijk om gewoon achter iemand anders aan te skiën. Niet nadenken, niet op de bordjes letten, gewoon lekker afdalen. Totdat de rest ineens stilstaat en vraagt: 'Moeten we hier links of rechts?'
Daar gaat mijn vrije dag.
Een goede piste verdient een herkansing
Ik moet ook eerlijk toegeven dat ik niet altijd de ideale pistekaartdirecteur ben.
Want als ik een heerlijke piste ontdek, wil ik daar nog een keer vanaf. En misschien nog een keer. En vooruit, een vierde keer kan ook best.
Waarom zou je verder zoeken als je net een perfect geprepareerde rode piste hebt gevonden waarop je heerlijk kunt skiën?
Daar denkt de rest van de groep soms anders over.
'Deze hebben we toch net al gedaan?'
Ja, en hij was fantastisch. Dat is precies waarom we hem nog een keer doen.
Maar nee, de groep wil verder. Nieuwe pistes ontdekken, naar de andere kant van het skigebied, misschien wel helemaal naar die ene berg die op de pistekaart zo ver weg ligt.
Dus vooruit. We gaan op avontuur.
Een lekkere piste pak ik graag nog een keer
Hoe vaak kun je bij dezelfde lift uitkomen?
Het probleem met avontuur is dat je soms ergens anders uitkomt dan gepland.
Ik heb het namelijk regelmatig gepresteerd om bovenaan een lift te denken: volgens mij moeten we hier rechts.
Vervolgens skiën we een heerlijke afdaling en komen beneden uit bij... precies dezelfde lift.
Geen probleem. Gewoon nog een keer omhoog en nu linksaf.
Alleen blijkt ergens halverwege die afdaling toch weer een afslag te zitten die we hadden moeten nemen. En jawel hoor, daar staan we opnieuw. Bij hetzelfde dalstation.
Inmiddels kennen we de liftmedewerker bijna persoonlijk.
En dan komt natuurlijk de onvermijdelijke vraag: 'Weet je eigenlijk wel waar we heen moeten?'
Nou, ongeveer.
Het vervelende is dat er altijd wel iemand in de groep zit die achteraf precies weet waar we verkeerd zijn gegaan.
'Je had bij dat blauwe bordje links moeten houden.'
Bedankt. Die informatie was tien minuten geleden bijzonder nuttig geweest.
Dan hebben we het nog niet eens over de lunch
Alsof het bepalen van de route nog niet ingewikkeld genoeg is, moet er natuurlijk ook gegeten worden.
En iedereen heeft daar een mening over.
De een heeft om half elf alweer trek. De ander wil per se naar die ene berghut aan de andere kant van het skigebied. En iemand heeft op Instagram een Kaiserschmarrn gezien die we volgens hem absoluut moeten proberen.
Zelf heb ik eigenlijk maar twee regels voor de lunch, naast dat het natuurlijk wel lekker moet zijn: vóór twaalf uur of na twee uur.
Tussen twaalf en twee vind ik het meestal veel te druk. Dan sta je in de rij voor je eten, zoek je vervolgens een kwartier naar een tafel en ben je voor je het weet een flink deel van je skidag kwijt.
Maar probeer dat maar eens met een hele wintersportgroep af te spreken.
'Zullen we om half één eten?'
Nee.
'Waarom niet?'
Omdat de rest van Oostenrijk dan ook honger heeft.
En ondertussen moet de pistekaartdirecteur natuurlijk zorgen dat iedereen op tijd bij de afgesproken hut aankomt. Liefst zonder onderweg drie keer dezelfde lift te nemen.
Eten tussen 12.00 uur en 14.00? Liever niet...
Het is ook nooit helemaal goed
Dat is misschien nog wel het lastigste aan de functie. Als je een mooie route hebt uitgestippeld, wil iemand liever een zwarte piste. Kies je een zwarte piste, dan vindt iemand anders hem te moeilijk. Blijf je lekker in één deel van het skigebied, dan wil de rest verder. Ga je verder, dan blijkt de terugweg ineens veel langer dan gedacht.
En natuurlijk heeft iedereen een mening over de route. Alleen wil niemand de verantwoordelijkheid overnemen.
'Jij kent het hier toch?'
Ja. Maar blijkbaar niet goed genoeg om te voorkomen dat we voor de derde keer langs dezelfde liftmedewerker komen.
Toch komt het meestal gewoon goed. We maken mooie afdalingen, ontdekken nieuwe pistes en uiteindelijk belanden we ook nog ergens op een terras.
En achteraf herinnert niemand zich meer precies welke route we hebben geskied. Wel die ene fantastische afdaling, de lekkere lunch en het feit dat we drie keer verkeerd zijn gegaan.
Al wordt dat laatste de pistekaartdirecteur nog jaren nagedragen.
Dus bij deze: tijdens mijn volgende wintersport mag iemand anders de route bepalen. Ik ski wel lekker achteraan. Heerlijk, een hele dag nergens over nadenken.
Al moet ik eerlijk bekennen dat ik waarschijnlijk na de tweede afdaling alweer zeg:
'Zullen we deze nog een keer doen?'
Over Miranda
Al bijna 18 jaar maakt voormalig skilerares Miranda content voor Snowplaza. Ze leeft voor de wintersport en alles wat erbij hoort. Inmiddels is dan ook meer in de Alpen dan op kantoor. Via haar blogs en social media deelt ze haar ervaringen.