Om acht uur 's ochtends staat Frank Schoonderbeek onder in het dal bij de gletsjertrein. Boven stapt hij over op een sneeuwscooter, rijdt naar zijn lift en begint met wat er elke dag eerst moet gebeuren: de gondels een voor een aan de kabel hangen. Dan stapt hij in de eerste. Onderweg naar boven controleert hij de liftpalen waar de kabel overheen loopt. Kijken. En vooral: luisteren.
In het kort
- Frank en Lonieke kochten in 2025 een huis in het Pitztal
- Ondertussen wonen en werken ze in het Oostenrijkse dal
- In dit artikel lees je over hun emigratie én hun huidige werk
Controle
"Als er sneeuw ligt, maken we eerst alles handmatig sneeuwvrij voordat we met de liften aan de slag kunnen", vertelt hij. "Is alles in orde, dan doen we de remtest. En pas als die goed is, gaan we open voor de gasten." Tegen de tijd dat jij op een skidag je pas tegen de lezer houdt, is dit allemaal al gebeurd.
"Ben je er al eens geweest?"
Frank en Lonieke wonen sinds december in Ritzenried, midden in het Pitztal. Ze komen oorspronkelijk uit Twente en hadden het er al jaren over: emigreren naar Oostenrijk. Lonieke ging vroeger vaak naar Karinthië, Frank groeide deels op in Fieberbrunn. Een van hun eerste gesprekken ooit ging al over skiën en bergen.
Waarom Oostenrijk, krijgen ze nu geregeld te horen. Frank geeft dan meestal hetzelfde antwoord: "Ben je er al eens geweest?" Toch bleef het jarenlang bij dromen en vakanties. Werk, huis, familie, zekerheid: de bekende redenen om het niet te doen. Tot Frank in 2025 op zoek moest naar ander werk en ze besloten het gewoon te proberen.
Zo werk gevonden
Lonieke solliciteerde als eerste. "Ik had drie sollicitaties lopen en kon overal aan de slag", zegt ze. Ze koos voor een baan op de Pitztaler Gletscher. Voor Frank ging het daarna nog sneller. Lonieke vroeg op haar nieuwe werk of er voor hem ook iets was. Een dag later zat hij aan tafel voor een gesprek, een week later stond hij bij de lift.
Lonieke aan het werk in het café op 3.440 meter
Een boerderij kopen als je geen boer bent
Het huis vonden ze in hetzelfde jaar: een oude boerderij aan een bergbeek, omringd door weilanden. In december 2025 hakten ze de knoop door. De naam kozen ze niet toevallig. Haus Sauberbach is de letterlijke vertaling van Franks achternaam, Schoonderbeek en het huis ligt ook nog eens direct aan een bergbeekje.
Alleen: zo'n huis koop je in Tirol niet zomaar. "Om hier de boerderij te kopen moet je eigenlijk veehouder zijn, een Landwirt", legt Frank uit. "Wij zijn geen boeren. Oké, we komen uit Twente, dus een beetje wel." Uiteindelijk werden twee grondstukken van het huis losgekoppeld, waardoor er appartementenverhuur mogelijk werd.
Wennen aan het tempo
Onderweg hadden ze contact met een Oostenrijkse aankoopmakelaar die veel voor Nederlanders bemiddelt. Daar hebben ze naar eigen zeggen veel van geleerd, en zo kwamen ze uiteindelijk ook aan dit huis. Snel ging het niet. "Er zijn veel regels en alles duurt hier veel langer. We woonden er al in en stonden nog niet eens in het grondboek." Inmiddels worden de laatste dingen afgerond. Dat tempo is ook het enige waar ze echt aan moesten wennen. "Wat ons tegenviel, is dat alles zo langzaam gaat. Is het niet vandaag, dan wel morgen. Maar we willen niet terug, en we weten waar we het voor doen."
Een huis uit 1963, zo veel mogelijk in oude staat
De boerderij telt drie verdiepingen. Frank en Lonieke wonen zelf beneden; de twee verdiepingen daarboven verhuren ze. Op de middelste verdieping zaten vier slaapkamers. Daar maakten ze er een van tot woonkeuken, ze plaatsten een douchewand en verlengden de bedden. Verder is alles geschilderd en verder met rust gelaten: ze hielden het huis zo veel mogelijk in de staat die erbij hoort. De bovenste verdieping was al een complete woning. Die is geschilderd, er kwam een slaapkamer bij, en verder bleef het zoals het was tot de eerste gasten kwamen. Toen bleek de boiler van 160 liter veel te klein. Daar hangt nu een exemplaar van 500 liter.
Ze deden zo veel mogelijk zelf, en wat ze uitbesteedden ging naar vaklui uit de buurt. "Om het in de buurt te houden." Dat leverde meer op dan alleen een verbouwing: zo leerden ze het dal kennen. Inmiddels weten ze hier wel wie ze zijn: de Nederlanders van de boerderij. Gestookt wordt er met olie in de appartementen. In hun eigen woning staat een originele Oostenrijkse steenkachel, en hout hebben ze voor minstens zes jaar liggen. "Koud zullen we het niet krijgen."
Dan zijn er nog de dieren. Rond het huis ligt een grote, omheinde tuin waar kippen, schapen en hangbuikzwijnen rondlopen. Vooral kinderen van gasten vinden dat geweldig. Honden zijn er ook welkom.
Haus Sauberbach met een verse laag sneeuw
Sneeuwruimen doe je zelf
Wie in een bergdal woont, krijgt er in de winter een taak bij. Frank en Lonieke ruimen de sneeuw rond het huis zelf; de parkeerplaats biedt ruimte aan zes auto's en de sneeuw schuiven ze de beek in.
De bereikbaarheid valt mee, zeggen ze, en dat is voor een huis op deze plek geen vanzelfsprekendheid. Het huis ligt direct aan de doorgaande weg, en die wordt door de gemeente goed schoongehouden. De skibus stopt op zo'n driehonderd meter. Auto laten staan, skischoenen aan, en weg zowel richting de Hochzeiger als richting de Pitztaler Gletscher.
Als het sneeuwt, moet er gewerkt worden
Hoe dichter bij de lift, hoe duurder
Over huizenprijzen zijn ze kort: die zijn hier totaal anders dan in Nederland. Met één regel die overal geldt: hoe dichter bij de lift, hoe duurder alles wordt. En het dal is nooit hetzelfde. In het voorjaar smelt de sneeuw weg, kleuren de alpenweides groen en hoor je overal water stromen. In de zomer wordt er gewandeld, gefietst en gemountainbiket. In de herfst worden de bossen goud. En dan komt de winter, en weten ze weer precies waarom ze hier zijn gaan wonen.
Haus Sauberbach
Wat er gebeurt voordat de lift opengaat
Franks werkdag is het tegenovergestelde van wat de meeste wintersporters denken dat liftpersoneel doet. Na de controles en de remtest houdt hij de hele dag alles in de gaten. Elke lift heeft daarbij zijn eigen voorschriften. Waait het hard, dan gaat de lift langzamer: de gondels mogen niet te veel schommelen als ze het station binnenkomen. "Ze zeggen weleens: lekker zitten en kijken. Maar dat is echt niet zo. Dat is een verkeerd beeld."
Nederlandse pisteredder
Dit seizoen komt daar iets bij. Frank begint bij de pistereddingsdienst. Dat betekent 's ochtends eerst de pistes controleren, afzetten wat afgezet moet worden, opruimen wat er ligt. Bij sneeuwval helpt hij collega's om zo snel mogelijk open te kunnen. En raakt er iemand gewond, dan komt hij ter plaatse voor de eerste hulp. Daar horen cursussen bij, een eerstehulpdiploma, goed kunnen skiën en de taal beheersen. "Ik zie het als een uitdaging om mensen te helpen en te zorgen dat ze op de juiste manier naar beneden komen: met de helikopter of achter op de sneeuwscooter, en dan naar de ambulance."
Werken op 3.440 meter
Lonieke werkt in het hoogste café van Oostenrijk, boven op de gletsjer. Dat is geen gewone horecabaan. "De eerste week moest mijn lichaam erg wennen. Het leek net alsof je benauwd was en geen conditie had." Het duurde daarna nog enkele weken voor het echt wende. En ook nu nog past ze haar tempo aan. "Ik werk langzamer dan ik gewend ben. Want als je alles snel wilt doen, krijg je hetzelfde gevoel als in het begin." Tijdens het ontbijt moet ze soms meerdere keren de trap op en af. "Als ik dat telkens snel doe, ben ik na een paar keer helemaal op."
Frank bij de lift
De werkplek van Lonieke
Loodzwaar
Alles wat er boven nodig is, gaat met de gondel omhoog. De spullen worden over meerdere gondels verdeeld en boven laten ze de baan langzamer lopen om alles uit te kunnen pakken. Ook dat gaat in kleine beetjes. "Zwaar tillen voelt boven meteen loodzwaar. Ik kan best wat tillen, maar boven lukt dat niet altijd zoals ik wil."
Geen riolering
Er is op die hoogte geen waterleiding en geen riolering. Schoon water gaat in grote containers naar boven en komt er met een pompwagen weer uit. En aan het eind van de dag, zegt Lonieke, meldt de liftbediende dat hij "scheiße fahren" moet: het afvalwater van de wc gaat in een gondel naar beneden. "Maar wij gaan dan wel eerst. Want dat stinkt ontzettend." De vraag die gasten het vaakst stellen? Of ze boven slapen, het hele seizoen. Dat doen ze niet. Aan het eind van de dag gaat iedereen mee naar beneden, naar het eigen huis of het medewerkershuis.
De sneeuw van vorig voorjaar
"Je koopt een kaart en gaat skiën", zegt Frank. "Alles wat er moet gebeuren om dat mogelijk te maken, weten de meeste mensen niet." De liftcontroles. De pistecontroles. Het beoordelen van de hellingen op lawinegevaar zodra er verse sneeuw valt. En dan is er nog iets waar bijna niemand bij stilstaat. In het voorjaar wordt de sneeuw ingepakt en worden er sneeuwdepots aangelegd. Begin september gaan die weer open en wordt de sneeuw verplaatst. Daarna begint eind september het seizoen. Met andere woorden: de sneeuw waarop jij in oktober je eerste bochten maakt, ligt daar al sinds vorig voorjaar te wachten.
De tulpenplukkers van het dal
Met de taal viel het mee. Ze woonden in Nederland vlak bij de grens en Lonieke's ouders wonen in Duitsland. Het dialect was een ander verhaal. "Dat verstaan we steeds beter, en als we iets niet begrijpen vragen we het gewoon. Dat is geen probleem." Er wordt weleens gegrapt over de tulpenplukkers, maar verder helpen de mensen in het dal goed en nemen ze de tijd om dingen uit te leggen. Op het werk, bij de lift én in het café, horen gasten meestal meteen dat ze Nederlands zijn. Dan komen de vragen: hoe kom je hier terecht, en hoe bijzonder dat je juist dit werk doet op juist deze plek.
Vrijwilligerswerk
Voor papierwerk hebben ze hulp gevonden. De oud-burgemeester van het dorp helpt hen met verzekeringen en regelzaken; via de verkoopster van het huis leerden ze weer andere mensen kennen. Zo bouwden ze meteen een kring op. De auto verkochten ze in Nederland en ze kochten er hier een; de zorgverzekering loopt via de werkgever. Inmiddels zijn ze lid van de molenvereniging in het dorp, waar ze vrijwilliger zijn. "Het is ook hoe je je aanpast aan de omgeving." Missen doen ze twee dingen: het voetbal en de familie. "Maar we krijgen er aan de andere kant veel voor terug."
Frank en Lonieke in Lederhosen en Dirndl
Beelden van Frank
Frank is vanaf dit seizoen Snowplaza Local Hij stuurt ons deze winter regelmatig beelden vanaf de Pitztaler Gletscher. Zie je hier een foto van de gletsjer voorbijkomen, dan weet je nu wie er achter de camera stond en dat zijn werkdag al begonnen was voordat de eerste gast de lift in stapte.
Waar Frank en Lonieke wonen
In Haus Sauberbach in Ritzenried verhuren ze twee vakantieappartementen: de Bachalm voor maximaal vijf personen en de grotere Sauberhof voor maximaal zeven, met eventueel een extra bed. Beide hebben een ruim balkon met uitzicht op de bergen. Meer informatie op haus-sauberbach.at.
Over Mike
Ontmoet Mike, hoofdredacteur en mede-eigenaar van Snowplaza. Als ervaren wintersportexpert en ex-skileraar deelt hij zijn unieke kennis over skigebieden, techniek en materiaal.