Sommige skitochten ken je al voordat je ooit in het skigebied bent geweest. De Sellaronda, Der Weiße Ring, THE CHALLENGE: van die namen die je uiteindelijk zelf eens wilt skiën. Ik ga lang niet iedere skidag met een strak plan op pad, maar áls ik zo’n tocht doe, wil ik hem ook afmaken. Deze vijf skigebieden hebben ieder zo’n beroemde skitocht die de wintersport net wat extra’s geeft.
Natuurlijk kun je in al deze skigebieden ook prima zonder route gaan skiën. Doe ik zelf ook graag zelfs. Maar een bekende skitocht geeft een skidag net iets extra’s. Je hebt een doel, komt soms op plekken waar je anders niet zo snel zou belanden en hoeft bij iedere lift niet opnieuw met de hele groep te vergaderen over de vraag: links of rechts?
En het hoeft echt niet altijd een enorme sportieve prestatie te zijn. Sommige tochten ski je voor de uitdaging, andere vooral omdat de route door een schitterend landschap loopt. Dat verschil maakt deze vijf juist zo leuk.
Als ik uit deze vijf één favoriet moet kiezen, wordt het toch de Sellaronda. Niet omdat dit voor mij de meest uitdagende skidag is, maar vanwege het totaalplaatje.
De beroemde skironde loopt rondom het Sellamassief en verbindt Val Gardena, Alta Badia, Arabba en Val di Fassa. De volledige ronde is ongeveer 44 km lang, waarvan 23 km daadwerkelijk op de ski’s wordt afgelegd; de rest zit je in liften. En eerlijk is eerlijk: dat laatste merk je ook. Je zit hier behoorlijk veel in de lift.
Toch heb ik de Sellaronda inmiddels vaak geskied, in beide richtingen, en ik blijf hem leuk vinden. Overal kijk je uit op die kenmerkende Dolomietentoppen en onderweg kom je langs genoeg plekken waar je eigenlijk wel even wilt stoppen voor koffie, pasta of aperitivo.
Je kunt hem met de klok mee skiën via de oranje bewegwijzering of tegen de klok in via groen. Zelf vind ik de oranje variant het mooist.
Qua skiën is het voor een ervaren skiër niet de grootste uitdaging. Als je echt flink doorskiet, heb ik zelfs weleens gedacht dat je de ronde twee keer op een dag zou kunnen doen. Maar waarom zou je? Daarvoor zijn het uitzicht en het eten onderweg veel te leuk.
In Ski Arlberg vind je een van de bekendste Oostenrijkse skirondes: Der Weiße Ring. De route verbindt Lech, Zürs, Zug en Oberlech en telt ongeveer 22 km afdalingen en 5500 hoogtemeters.
Wat mij hier vooral is bijgebleven, is het landschap. Ik vind met name het gedeelte rond Zug prachtig. Dit is zo’n tocht waarbij ik regelmatig even stop om om me heen te kijken, in plaats van alleen maar naar de volgende piste te kijken.
Der Weiße Ring voelt bovendien echt als een ronde. Je trekt door verschillende delen van het skigebied en komt uiteindelijk weer terug waar je begon. Tijdens de jaarlijkse wedstrijd wordt dezelfde route overigens een stuk minder ontspannen aangepakt, maar op een gewone skidag hoef je gelukkig nergens een stopwatch bij te pakken.
Voor mij is dit vooral een tocht om van het Arlberglandschap te genieten. En dat is eigenlijk al reden genoeg om hem een keer op je lijst te zetten.
Dan eentje die ik zelf eigenlijk hoognodig eens helemaal moet skiën. Ik heb heel veel geskied in het Skicircus Saalbach Hinterglemm Leogang Fieberbrunn en ook grote delen van THE CHALLENGE gehad, maar de officiële complete ronde heb ik nog nooit in één dag afgevinkt. Terwijl dit natuurlijk juist zo’n tocht is waarvan je denkt: die hoort erbij.
THE CHALLENGE is ongeveer 65 km lang, telt 32 liften en goed 12.400 hoogtemeters. De officiële indicatie is zes tot zeven uur skiën en de route gaat door vrijwel het hele Skicircus.
Dit is dus niet het moment voor een lunch van anderhalf uur in de zon. Zelfs de officiële informatie waarschuwt dat je de uitgebreide huttenstop beter voor een andere skidag kunt bewaren.
Voor mij wordt het daarom de hoogste tijd. Boterhammetje in de rugzak, op tijd bij de eerste lift en gaan met die banaan. Misschien komende winter maar eens doen!
De Königstour in Hochkönig heeft een heel ander karakter. De route verbindt Maria Alm, Dienten en Mühlbach en voert over zes bergtoppen. Je skiet ongeveer 35 pistekilometers en overbrugt onderweg zo’n 7500 hoogtemeters. Geen lift of afdaling hoeft twee keer te worden gebruikt.
Toch voelt deze tocht voor mij helemaal niet als een wedstrijd tegen de klok. Ik zie hem veel meer als een geniettocht.
Vrijwel de hele dag heb je uitzicht op het Hochkönigmassief en het Steinerne Meer. Dat decor is eigenlijk de hoofdrolspeler van de route.
En hier zou ik dus vooral níét met een boterham in mijn rugzak gaan skiën. Daarvoor liggen er te veel leuke hutten onderweg. Zelf vind ik Toms Hütte bij Maria Alm een fijne plek om te stoppen.
Goede skiërs kunnen de Königstour volgens de regio in ongeveer drie uur afleggen, maar ze geven er zelf al bij aan dat het eigenlijk leuker is om er langer over te doen. Daar kan ik me volledig in vinden.
De Schmugglerrunde in de Silvretta Arena is misschien wel de skitocht met het leukste verhaal. Vanuit Ischgl ski je naar het Zwitserse Samnaun, over routes die verwijzen naar de tijd waarin in deze grensstreek onder andere koffie, tabak en nylons werden gesmokkeld. Tegenwoordig hoef je gelukkig geen rugzak van tientallen kilo’s mee de berg over te nemen. Ik heb de Schmugglerrunde inmiddels meerdere keren geskied en vind hem iedere keer weer leuk.
Dat komt deels door de pistes. De Silvretta Arena is sowieso een heerlijk gebied om flink te skiën. Maar vooral die grensovergang maakt het anders. Je hebt ook echt het gevoel dat je in een ander land terechtkomt. Samnaun ziet er anders uit, voelt anders dan Ischgl en vormt daardoor echt een bestemming tijdens je skidag.
Er zijn drie varianten: Gold, Silber en Bronze, met verschillende afstanden en moeilijkheidsgraden. De langste variant komt uit op 61,8 km en maximaal 13.740 hoogtemeters.
En hoe vaak kun je nu zeggen dat je ’s ochtends in Oostenrijk op de ski’s stapt, even naar Zwitserland gaat en ’s middags gewoon weer terugskiet?
Als ik echt moet kiezen, blijft dat de Sellaronda. Niet omdat ik daar de mooiste of moeilijkste pistes van deze vijf ski, maar juist omdat alles samenkomt. Het landschap, de Dolomieten, het eten, de verschillende dalen en dat simpele maar toch leuke idee dat je helemaal rond één enorm bergmassief skiet.
Dat is misschien sowieso wat een beroemde skitocht goed maakt. Je onthoudt hem niet alleen vanwege het aantal pistekilometers, maar omdat de skidag een verhaal krijgt.
En uiteindelijk is dat voor mij veel leuker dan aan het einde van de dag alleen kunnen zeggen dat de ski-app weer een indrukwekkend getal aangeeft.
Wintersport boeken via onze partners? Bekijk het aanbod bij onderstaande reisorganisaties.
