La Rosière was zo’n bestemming die al wel een tijdje op mijn wish list stond. Veel zonuren, uitzicht op de Mont Blanc vanuit het skigebied én skiën in zowel Frankrijk als Italië. Na een eerste bezoek in de zomer van 2024, waar ik direct onder de indruk was van deze plek, werd mijn nieuwsgierigheid alleen maar aangewakkerd: hoe zou het in de winter in La Rosière zijn? Het werd uiteindelijk een lentetrip in april en mijn enthousiasme voor dit Franse resort is alleen maar verder gegroeid.
La Rosière ligt zo’n 1007 kilometer van Utrecht, en de snelste route met de auto voert je langs Luxemburg, Genève en Bourg-Saint-Maurice. Het laatste stukje is meteen een voorproefje van de bergen: een slingerende klim van zo’n half uur brengt je naar het gezellige bergdorp op 1850 meter hoogte. Reis je liever met de trein? Vanuit Nederland ben je in minder dan 10 uur in Bourg-Saint-Maurice, waarna een shuttlebus je het laatste stuk omhoog brengt. Omdat we deze keer een kortere trip gepland hadden, kozen wij voor het vliegtuig naar Genève en vervolgden onze weg met een gedeelde taxi — een rit van ongeveer 3 uur.
Het is 9 april wanneer we aankomen in La Rosière. Dat lijkt enorm laat in het seizoen, maar is hier heel normaal. De liften draaien eigenlijk altijd de hele maand april nog en met een skigebied dat reikt tot 2800 meter, waarbij 83% van de pistes boven de 1850 meter ligt, is dat qua sneeuw ook geen enkel probleem. We komen rond 15.00 uur in de middag aan en het voelt echt als voorjaar: de zon schijnt, het is rond de 10 graden en mensen genieten lekker op het terras. Dat is wat wij straks ook gaan doen, maar eerst even een rondje door het dorp!
In de jaren ’60 schoten Franse skigebieden als paddenstoelen uit de grond dankzij royale subsidies. Vaak leverde dat sfeerloze dorpen vol betonkolossen. La Rosière bleef die loting bespaard. Omdat het geen overheidsgeld kreeg, ontwikkelden lokale families het gebied zelf. Het resultaat: een gezellig, kleinschalig skidorp met authentieke charme. Vandaag de dag biedt La Rosière zo’n 14.000 bedden, verspreid over twee wijken. De wijken onderling zijn middels een mooi wandelpad door het bos met elkaar verbonden.
De nieuwste wijk kwam erbij in 2006 en - er staat nog één hotel gepland, dat is het, groter wordt het dorp niet. Geen hoogbouw, wel chalets met hout en natuursteen, precies zoals je het in de Alpen hoopt te zien. Er is een handjevol (mooie) hotels en daarnaast vind je hier vooral appartementen en iets verder buiten het centrum ook chalets. Vanuit veel accommodaties sta je bovendien in no time op de piste. En dat maakt La Rosière tot een sfeervolle plek om te skiën én te ontspannen.
Op de hoogte blijven van het laatste nieuws op wintersportgebied, insider tips, de leukste bestemmingen en nog veel meer? Schrijf je nu in!
Na de wandeling door de twee delen van La Rosière, kiezen we een fijn plekje in de zon op het terras en proosten op lenteskiën. Ik kijk om me heen en net als in de zomer word ik geraakt door de ruige bergwereld rondom La Rosière. Stoere toppen omringen het dorp, dat zelf chillt op een zonnig plateau met waanzinnig uitzicht richting het zuiden. Blikvanger is de Mont Pourri – jawel, dat betekent ‘rotte berg’ – die met zijn 3779 meter alles overstijgt. Ik dacht dat ik de Alpen wel kende, maar dit... dit is echt next level mooi.
Het skigebied van La Rosière telt 154 km aan pistes dat het dorp deelt met La Thuile in Italië. De naam – Espace San Bernardo – heeft het skigebied te danken aan de gelijknamige pas tussen beide landen. Op dag één besluiten we direct koers richting Italië te zetten. De pistes aan de Franse kant zijn over het algemeen breed en niet al te moeilijk. De uitzichten zijn bizar mooi. Aan de ene kant zie je die herkenbare Mont Pourri, eenmaal boven bij Fort de la Redoute zie je aan de andere kant de hoogste berg van de Alpen, de Mont Blanc. En deze lijkt zo dichtbij! Via twee lange eenpersoons pannekoekliften glijd je richting Italië, maar met dit uitzicht sta ik met plezier in m’n eentje te genieten terwijl ik omhoog gesleept word. Eenmaal boven op de Mon Belvedere is het uitzicht wéér waanzinnig; een arena van stoere bergen met daaronder een heel netwerk aan pistes.
We genieten van de – wederom heerlijk brede – pistes aan de Italiaanse kant. Maar het is ook tijd om de benen even goed aan het werk te zetten en dat doen we op de zwarte nummer 3, Franco Berthod, een World Cup afdaling. De sneeuw aan de Italiaanse kant is vanwege de ligging op het noorden sowieso erg goed en ook deze piste ligt er erg goed bij. We hebben vandaag een reservering gemaakt bij Pepita’s Café in La Thuile, een van de beste plekken om een pizza te eten in het Italiaanse dorp. Wanneer je reserveert komt het restaurant je met een busje afhalen bij het dalstation, omdat het te ver lopen is op skischoenen. En dat ritje van een paar minuten is het dubbel en dwars waard: Mama Mia, wat een heerlijke pizza!
Met een volle buik skiën we terug naar Frankrijk waar we nog een mooie wandeling maken langs onder andere de oorspronkelijke berghutjes van La Rosière. In een van deze hutjes, die nog helemaal is ingericht zoals vroeger, drinken we een lokale wijn en genieten van plaatselijke kaas en worst. La douce France op een berg op z’n best!
De volgende dag blijven we aan de Franse kant van het skigebied en genieten volop van lenteskiën zoals lenteskiën hoort te zijn. De zon schijnt volop en de pistes worden halverwege de ochtend al heerlijk zacht, ik houd ervan! We gaan naar het hoogste punt van het skigebied, Mont Valaisan, op 2800 meter hoogte. Dit gedeelte van het skigebied is er pas sinds enkele jaren en een prachtige toevoeging, de pistes hier zijn echt geweldig en het is heerlijk rustig. Ik lijk aardig in herhaling te vallen, maar sorry, ook hier is het uitzicht weer formidable! Lunchen doen we bij Paradis, en dit plekje verdient deze naam, zowel qua ligging als het eten. Na de lunch pakken we nog een paar keer een van onze lievelingspistes aan de Franse kant: de rode nummer 10 Blanchot. Het is duidelijk dat veel mensen deze heerlijke afdaling (letterlijk) links laten liggen. Ga jij naar La Rosière? Dan zou ik ‘m vast highlighten op de pistekaart.
Na het skiën gaan we sleeën en heel eerlijk: meestal ben ik niet zo’n fan van op een sleetje de berg af. Vaak zijn die dingen zo lastig te sturen en te remmen, iets wat ik toch graag in de hand heb. De Yooner is een klein skietje met daarop een zitje. Dat klinkt misschien suf, maar wat hebben wij een lol op deze dingen. Na een korte uitleg van een skileraar gaan we de piste af en bochtjes maken gaat heel easy op de Yooner. Maar ook rechtuit met armen de lucht in, is heel leuk. Omvallen is in de papsneeuw natuurlijk ook geen enkel punt. De Yooner krijgt dus tien punten van mij, een aanrader!
Tijdens mijn verblijf in La Rosière ontdekte ik dat de Franse bergkeuken niet alleen goed smaakt, maar ook verrassend gevarieerd is. Wat betreft de prijzen: die liggen ongeveer op Nederlands niveau – niet goedkoop, maar de kwaliteit is overal uitstekend. Bij de volgende plekken hebben we heerlijk gegeten (en gedronken!):
La Rosière is ook een prima bestemming voor iedereen die niet (alleen) wil skiën, er zijn namelijk nog genoeg andere activiteiten te ondernemen:
Na een aantal heerlijke zonovergoten dagen is het alweer veel te snel tijd om afscheid te nemen van La Rosière en het wintersportseizoen. Wat een perfecte afsluiter was het! Ik was afgelopen zomer al onder de indruk van dit dorp en in de winter heeft het me weer overtuigd: wat een geweldige mooie plek is dit! En het skigebied? Dat is misschien niet zo megagroot als andere grote bekende Franse namen, maar wel een stuk rustiger en – naar mijn mening – een veel knusser en, oh ja, die uitzichten… dat zie je bijna nergens!
Al bijna 18 jaar maakt voormalig skilerares Miranda content voor Snowplaza. Ze leeft voor de wintersport en alles wat erbij hoort. Inmiddels is dan ook meer in de Alpen dan op kantoor. Via haar blogs en social media deelt ze haar ervaringen.
