Sommige pistes ski je één keer en ben je daarna alweer vergeten. Andere staan jaren later nog steeds op je lijstje met afdalingen die je absoluut nog eens wilt doen. La Longia in Val Gardena hoort voor mij bij die laatste categorie. De naam verklapt al een beetje waarom: deze afdaling vanaf Seceda naar Ortisei is ruim 10 kilometer lang. Maar het zijn vooral het uitzicht bovenaan, de enorme afwisseling onderweg en dat bijzondere stuk door de canyon die ervoor zorgen dat we La Longia eigenlijk nooit overslaan als we in Val Gardena skiën.
Voor La Longia begint, zou ik vooral niet meteen weg skiën. Vanaf Seceda sta je op een van die plekken in de Dolomieten waar je automatisch even blijft hangen. De grillige toppen van de Odle/Geislergroep liggen voor je en bij helder weer is het uitzicht enorm.
En dat zegt iemand die normaal gesproken ’s ochtends het liefst zo snel mogelijk de eerste verse ribbels opzoekt.
Vanaf hier wacht een afdaling van ruim 10 kilometer naar Ortisei. Je daalt daarbij meer dan 1200 hoogtemeters af en dat merk je onderweg vooral aan hoe vaak het landschap verandert.
Alleen de lengte zou La Longia al bijzonder maken, maar voor mij zit de charme vooral in de afwisseling. Bovenaan ski je nog door een open, hoogalpien landschap met de Dolomieten om je heen. Lager op de berg wordt de omgeving steeds anders en uiteindelijk duik je het bos in.
Ook de piste zelf blijft niet tien kilometer hetzelfde. Brede stukken worden afgewisseld met smallere passages en bochten. Het ene moment kun je lekker lange bochten maken, even later vraagt de afdaling weer wat meer aandacht.
Daardoor voelt La Longia niet als één eindeloos lange piste, maar veel meer als een tocht naar beneden.
En tien kilometer is lang genoeg om onderweg een keer te denken: zijn we er nou nog steeds niet?
Gelukkig niet.
Van alle delen van La Longia is dit het stuk dat mij het duidelijkst is bijgebleven. De enorme open Dolomietenwereld van boven maakt hier plaats voor een veel smaller gedeelte tussen steile rotswanden. Je skiet als het ware een canyon in en passeert daarbij ook een bevroren waterval.
Ik vind dat zó’n mooi stukje. Grappig genoeg heb ik er nauwelijks foto’s van. Voor iemand die voor haar werk nogal veel foto’s en video’s op de piste maakt, zegt dat misschien genoeg: op La Longia vergeet ik blijkbaar regelmatig dat die telefoon ook nog uit mijn jaszak kan.
Juist het contrast maakt dit deel zo bijzonder. Een paar kilometer eerder stond je nog op Seceda met dat enorme panorama en nu ski je ineens tussen de rotsen door. De piste wordt hier ook smaller. Niet het ideale moment dus om alleen maar naar de omgeving te kijken, hoe verleidelijk dat ook is.
La Longia is een rode afdaling en wat mij betreft vooral geschikt voor wintersporters die comfortabel op rode pistes skiën. Het is zeker geen afdaling waarop je ruim 10 kilometer lang met samengeknepen billen naar beneden hoeft. Grote delen skiën juist heerlijk.
Wel zitten er smallere en wat steilere passages tussen. Bovendien kan de lengte een rol gaan spelen. Ruim 1200 hoogtemeters voel je uiteindelijk best in je benen, zeker als je daarvoor al een flink aantal kilometers hebt gemaakt.
Voor echte beginners zou ik La Longia daarom niet direct uitkiezen. Heb je wat meer piste-ervaring, dan is het juist een heerlijke afdaling om eens echt de tijd voor te nemen.
Zelf ski ik La Longia meestal ergens halverwege de ochtend. Toch geldt ook hier wat mij betreft: hoe vroeger, hoe fijner. Op een rustige piste komen de lengte en het landschap beter tot hun recht en ’s ochtends is het pisteoppervlak doorgaans nog op z’n best.
Later op de dag kunnen vooral de smallere passages drukker en wat meer uitgeskied raken. Bovendien heb je wanneer je op tijd vertrekt alle ruimte om onderweg een pauze in te lassen.
Want La Longia in één keer naar beneden knallen kan natuurlijk. Maar eigenlijk is dat een beetje zonde.
Langs de afdaling liggen verschillende berghutten en dat past wat mij betreft perfect bij La Longia. Ik heb hier niet één vaste favoriet waar ik iedere keer per se moet stoppen. Juist de combinatie van skiën, kijken en ergens onderweg neerploffen voor koffie of lunch maakt de afdaling leuk.
Normaal ben ik behoorlijk van het door skiën. Zeker in de ochtend: vroeg de lift in, verse ribbels en meters maken. Op La Longia lukt dat toch minder goed. Eerst dat uitzicht bovenaan, vervolgens die canyon en dan komt er ook nog een gezellige berghut voorbij...
Voor je het weet ben je behoorlijk lang bezig met één afdaling.
Beneden in Ortisei is er wat mij betreft één probleem: La Longia is leuk genoeg om meteen nog een keer te willen skiën, maar je staat niet binnen een paar minuten weer boven.
Om terug te keren naar het begin van de afdaling neem je vanuit Ortisei eerst de gondel naar Furnes. Daar stap je over op de kabelbaan naar Seceda. Twee liften dus om de ruim 1200 hoogtemeters die je zojuist hebt afgeskied weer omhoog te gaan. En zeker bij de tweede gondel kan het nog wel eens zijn dat je even moet wachten.
Vooral de kabelbaan maakt dat een nieuw rondje wat meer tijd kost dan op een piste met een snelle stoeltjeslift ernaast. Drie keer achter elkaar La Longia skiën ligt daarom niet zo voor de hand.
Aan de andere kant maakt juist dat de afdaling een beetje tot een bestemming binnen je skidag. Je gaat naar Seceda, skiet helemaal naar Ortisei en trekt daarna weer verder door Val Gardena.
Er zijn in de Dolomieten moeilijkere pistes. Steilere pistes ook. En er zijn afdalingen waarop je sportief gezien meer wordt uitgedaagd. Toch staat La Longia bij mij vrijwel iedere keer op het programma als ik in Val Gardena ski.
Het is het totaalplaatje. Dat uitzicht boven op Seceda, ruim 10 kilometer afdalen, het landschap dat onderweg steeds verandert, de canyon met de bevroren waterval en de mogelijkheid om onderweg bij een berghut neer te strijken.
Je hebt beneden echt het gevoel dat je ergens naartoe bent geskied.
En meestal denk ik in Ortisei alsnog hetzelfde: jammer dat terug naar boven zo lang duurt.
Want eigenlijk wil ik gewoon nog een keer.
Al bijna 18 jaar maakt voormalig skilerares Miranda content voor Snowplaza. Ze leeft voor de wintersport en alles wat erbij hoort. Inmiddels is dan ook meer in de Alpen dan op kantoor. Via haar blogs en social media deelt ze haar ervaringen.
