29 januari 2009 door Coen in 'Skigebieden onder de loep', Reisverslagen'' | 2 Reactie(s)

Kirchberg

Maar, zo was mijn overtuiging, dat dodemanspad in Kirchberg moest wel met alle internationale rodelrichtlijnen in strijd zijn geweest. Bovendien zou die helse rit intussen ongetwijfeld dienst doen als graashelling voor onverschrokken berggeiten, of beschermd zijn als monument, zodat mensen in Kirchberg nog kunnen zien hoe er vroeger gerodeld werd.

Moraal

Ik had grote zorg besteed aan het juiste schoeisel en ik had precies zo veel gedronken dat ik geen angst meer had, maar ook niet roekeloos werd. Voordat ik het gammele busje instapte dat ons over een ijzig bospaadje naar boven zou slingeren zag ik nog net een rits kleuters lachend de finishlijn passeren. Met mijn moraal zat het wel goed.

Doodsangsten in Berwang

Boven dronken we nog een Schnaps op de goede afloop, waarna we ieder onze zeepkist op ijzers bestegen. Al snel kreeg ik in de gaten dat er besloten was tot een wedstrijd. Het borreltje had mijn uitgekiende alcoholbalans verknoeid en onverschrokken zette ik de achtervolging in. De eerste bocht haalde ik nog, terwijl ik onverminderd versnelde.

Afgesneden

Reisleidster Dominique had direct moeten lossen en ik was nu ook senior Sieb voorbij. In de verte zag ik een scherpe bocht naderen. Ik kreeg mijn voorgangers in het vizier en besloot te wachten met remmen tot het moment suprême. Met volle overtuiging plantte ik mijn linkerhak in de sneeuw toen Sieb in de binnenbocht langszij kwam. Sturen was terstond onmogelijk en ook remmen behoorde al lang niet meer tot de opties.

Impact

Tussen rodelbaan en vangrail lag een goede meter grind. Ik vermoed dat dat grind daar ligt om ongelukkige crashdevils nog wat af te remmen voor de impact. In plaats daarvan brandde ik mijn achtersteven alvorens ik mijn slee klemvast in het verrassend harde vangnet parkeerde. Het was gek genoeg niet mijn leven dat voor mijn ogen voorbij schoot, maar reisleidster (en moeder!) Dominique, die mij onverschillig achterliet met mijn pijn en de echo van haar schaterlach.

Bezorgd

Na vijf eenzame minuten had ik mijzelf en mijn koets uit de vangrail bevrijd en omdat ik sterk vermoedde dat mijn reisgenoten even verderop bezorgd op mij stonden te wachten, nam ik weer plaats op mijn slee des doods.

Blauw en bleek passeerde ik tien minuten later de finishlijn, waar ik de rest van het gezelschap vrolijk zag staan keuvelen. Ik was zojuist geknipt, geschoren, gepokt en gemazeld, maar dit... Dit deed echt pijn.

Wordt vervolgd...

Meer informatie over de Zugspitz Arena >>

Reactie(s)

door Sija op 30 januari

Wel gedurfd dat je nog een keer zo'n helse tocht hebt durven maken na je avontuur in Kirchberg!



door Coen op 30 januari

Haha! Klopt! Daar zijn twee redenen voor aan te wijzen: 1. Ik ken geen angst. En 2. Ik dacht als ik mijn reisleidster nou voor blijf, kan die me in geval van nood in elk geval nog te hulp schieten.. Wat kan je je lelijk vergissen in mensen! ;)



Laat een reactie achter

Voor Coen is wintersport veel meer dan alleen skiën. Het gaat ook om gezelligheid, lekker eten, sportief bezig zijn, eindeloze kaartspelletjes, knusse dorpjes, de frisse berglucht – en als het even kan – de zon!

Wintersport aanbiedingen
travel Top 3
Wintersport aanbiedingen