29 december 2008 door Coen in 'Reisverslagen''

Toen wij verleden jaar op de rodelbaan van Kirchberg op pijnlijke wijze met onze sterfelijkheid werden geconfronteerd, was dat niet de eerste keer die week dat we aan een wisse ondergang ontsnapten. Tenminste, voor één van ons.

Rookie

Mijn vriendin was met ons mee op vakantie en zij was van elke vorm van ski-ervaring gespeend. Wel had zij net haar opleiding aan de ALO (Academie voor Lichamelijke Opvoeding) succesvol afgerond, dus over dat gebrek aan ervaring maakten we ons aanvankelijk geen enkele zorgen. Die misplaatste onverschilligheid hield stand tot het eerste half uur van de eerste dag. ‘Probeer eerst zelf maar hoe het gaat’, hadden wij vakkundig geadviseerd. Het leek ons raadzaam eerst even het niveau te pijlen, in plaats van klakkeloos achteraan te sluiten in de babylift.

Voorteken

Een krakkemikkige stoeltjeslift bracht ons roestend, piepend en knarsend naar boven, waar wij vlak voor aankomst zagen dat de exit toch wel behoorlijk steil naar beneden liep. ‘Geeft niks! Is normaal!’, riepen wij in koor. ‘Punten naar binnen en gewoon richting berg!’ Mijn vriendin ging glansrijk onderuit, maar hield alles heel. Nog wel.

Hoogmoed

Na door mijn broertje vakkundig langs toch wel onheilspellende afgronden richting rustiger vaarwater te zijn geloodst, stond de valpartijenteller nog steeds op 1. Dat ging goed. Tandje d’r bij! Het viel ons niets tegen en onbewust begonnen we overmoedig te raken. Het eerste stuk piste was ten einde en om verder te kunnen moesten we een klein stukje pad oversteken.

Ik stond aan de bergkant van het pad terwijl ik in mijn ooghoek zag dat mijn vriendin aan de aandacht van mijn broertje was ontsnapt. Het was akelig druk en ik zag in slowmotion dat een klein vrouwtje te board het haar onmogelijk maakte weg te sturen van het ravijn.

Val

Van mijn positie was het onmogelijk het ravijn in te kijken, maar het totale gebrek aan uitstekende rotspartijen of boomtoppen stemde mij allerminst vrolijk. Mijn vriendin slaakte een gil voordat ze aan ons gezichtsveld werd onttrokken.

Ik had de excuusbrief aan haar ouders (“Het spijt mijn broertje vreselijk, maar uw dochter...”) in gedachten al geschreven toen ik in paniek het pad overstak.

Het ravijn

Halverwege zo’n pad mag je doorgaans wel verwachten dat het ravijn zich aan je openbaart. Zo niet hier. Ik was nog enkele meters verwijderd van de rand toen ik voor het eerst een boomtop zag en mijn hart bonste niet eens meer in mijn keel. Daar, zes meter bijna recht naar beneden lag een stok. Nog een stok. Een ski. Haar muts. En daar onder die muts, een meter of tien lager dan waar ik me bevond, zag ik de wijdopengesperde ogen van mijn vriendin. Standje ‘verbijsterd’.

Wijze les

Toen ik haar had uitgegraven en wij terug waren geklommen richting plaats delict, ontbrak van het snowboardvrouwtje ieder spoor. Dat was maar goed ook. Mijn vriendin was nog grotendeels intact, maar ik zal wel nooit meer helemaal herstellen. Remedie: veel rust, therapie en mijn vriendin de komende tien keer op les!

Voor Coen is wintersport veel meer dan alleen skiën. Het gaat ook om gezelligheid, lekker eten, sportief bezig zijn, eindeloze kaartspelletjes, knusse dorpjes, de frisse berglucht – en als het even kan – de zon!

Wintersport aanbiedingen
travel Top 3
Wintersport aanbiedingen