9 december 2008 door Coen in 'Stellingen', Reisverslagen''

Toen ik ruim twintig jaar geleden mijn eerste meters maakte op toen nog uitermate korte latjes, was ik direct verkocht. Voorafgaand aan mijn eerste ski-avontuur had ik mij exclusief per slee door de sneeuw laten vervoeren, omdat dat vroeger gewoon zo ging: kruipen > lopen > sleeën > skieën. Een abc’tje.

Snowboardmania

En zo gingen de jaren langzaam voorbij en liet ik, vrolijk skiënd, de hele snowboardmania fluitend aan mij voorbij gaan. Ik had ooit een keer een middagje op big-foots gestaan en daarmee besloot ik mijn flirt met de alternatieve wintersport ruim voordat zij goed en wel begonnen was. Snowboarden, zo was mijn overtuiging, was niets meer dan een wanhopige stuiptrekking van wietrokende hippie’s. Dat zou wel overwaaien.

Langharige weirdo’s

Maar nee. Met steeds grotere regelmaat werd ik aan alle kanten afgesneden en aan weerszijden van de pistes werden de groepen zittende boarders alsmaar groter. De goofy’s, de jumps en de 180’s vlogen me om de oren terwijl ik nog gewoon sprak van sprongen en bochten. Langharige weirdo’s vond ik het en God wat was ik jaloers!

Een twijfelachtig credo

Ik wilde ook boarden, maar vond het zonde van mijn waardevolle skitijd. Niet in de laatste plaats omdat het me verschrikkelijk moeilijk, zo niet onmogelijk leek. Mijn neef dacht er ongetwijfeld net zo over, maar die beriep zich steevast op het credo: “snowboarden is voor vrouwen!”. Een verschrikkelijk kortzichtig standpunt, waarmee ik mijn board-dilemma voortaan haarfijn buitenspel zette.

De spreekwoordelijke knie

Deze struisvogelpolitiek kon nooit lang stand houden en zo besloot ik het, een jaar of acht geleden, gewoon maar eens te proberen. Ik gunde mijzelf een middagje om eens aan het fenomeen te ruiken en stapte vol goede moed de gondel in. Het eerste stuk afdaling was wat te steil, maar het daaropvolgende stuk was lang en vlak en halverwege kreeg ik het bochtloze roetsjen aardig onder de knie.

De daadwerkelijke knie

Deze afdaling moest ik nog maar eens proberen en ik ontgrendelde mijn linkervoet en stapte de stoeltjeslift in. De exit van de lift liep iets schuin af en ik besloot mee te steppen naast het board. Het board ging echter, natuurlijk, veel harder dan ik steppen kon, maar het proces was in volle gang en een tuimeling was onafwendbaar. Helaas viel ik naar links en de staart van mijn board naar rechts, wat resulteerde in een onnatuurlijke en buitengewoon pijnlijke draai van mijn rechterknie.

Primeur

Mijn skibril vulde zich met tranen terwijl ik de pijn verbijtend wegstrompelde bij de lift. Gelukkig zat mijn familie om de hoek in de zon en kon de verzorging direct beginnen. Ons hotel was slechts twee liftjes ver en hoewel ik dat best had kunnen halen, had mijn behulpzame tante al ander vervoer geregeld. In vele jaren wintersport met de hele familie had ik die dubieuze primeur te pakken: ik moest met de banaan.

Al mijn protesten tegen deze weinig eervolle manier van transport ten spijt werd ik korte tijd later stevig vast gegespt en roetsjte ik wederom downhill. Drie dagen later stond ik alweer voorzichtig op de ski’s, maar de grap was al gemaakt. Het jaar daarop kreeg ik met sinterklaas natuurlijk een banaan, waarna ik resoluut besloot: “Snowboarden, is voor vrouwen!”

Voor Coen is wintersport veel meer dan alleen skiën. Het gaat ook om gezelligheid, lekker eten, sportief bezig zijn, eindeloze kaartspelletjes, knusse dorpjes, de frisse berglucht – en als het even kan – de zon!