De Zugspitz Arena in vogelvlucht: deel 1
Check-in
Op vrijdag 16 januari stonden mijn collega Joeri en ik al veel te vroeg klaar op Schiphol. We drentelden onbestemd wat heen en weer, namen nog een kopje koffie en kwamen ogenschijnlijk fashionably late weer aan bij de incheckbalie. Dat we al waren ingecheckt maakte ons van ‘fashionably late’ ineens ‘vroege nerveuze broekies’, en dat waren we ook.
We maakten kennis met reisleidster Dominique en zelfverklaard schrijver/fotograaf Joost. Twee kosmopolitische veertigers die zich langs incheckbalies, douaniers en beveiligingspoortjes bewogen met een souplesse die bewondering oogstte. We keken snel even een kat uit de boom, braken wat ijs en konden op pad. Het totale gebrek aan ernst en diepgang stemde mij blij verrast. Met dit type veertiger was ik nog niet bekend. Dit kon wel eens gezellig worden.
Pater Familias
In de lobby van het hotel stond onze laatste reisgenoot Sieb al op ons te wachten. Met zijn 49 was Sieb de onbetwiste Pater Familias van het gezelschap. Een rol die hij maar matig vervulde, want hij was fitter, sportiever en energieker dan de rest. Deze reis zou in het teken staan van de “Tiroler Zugspitz Arena” en we waren ondergebracht in hotel Kaiserhof in Berwang.
Reputatie
Sieb was een bekende gast in het dorp en ik vermoed dat het zijn reputatie was die ons met gemiddeld drie bedden per persoon opscheepte. Die Oostenrijkers verwachtten kennelijk het één en ander van ons, en we zullen ze flink hebben teleurgesteld toen we telkens weer braaf en alleen onze kamers opzochten.
Chill & Destroy
We waren intussen zeer hartelijk ontvangen en we aten goed, waarna we aan de hotelbar plaatsnamen om ons te verdiepen in het plaatselijke vloeibare aanbod. Voor kennisneming van een andere cultuur moet je de tijd nemen en onze nachtrust werd bijzaak. Morgen zouden we gaan skiën in Ehrwald en aansluitend kijken naar een snowboardwedstrijd uit de “Chill and Destroy”-tour. Dat moest wel lukken.
Gerelateerde artikelen
Reacties